"ANADHAI ANANDHAN" - TAMIL CLASSIC ACTION FILM

ஆனந்தை ஆனந்தன் என்பது 1970-ல் கிருஷ்ணன்-பாஞ்சு இயக்கத்தில், முத்துவேல் மூவிஸ் மற்றும் ஏவிஎம் புரொடக்ஷன்ஸ் இணைந்து தயாரித்த ஒரு இந்தியத் தமிழ்த் திரைப்படமாகும். இதில் ஏ.வி.எம். ராஜன், முத்துராமன், ஆர்.எஸ். மனோகர் மற்றும் அஞ்சலி தேவி ஆகியோர் நடித்துள்ளனர். இப்படத்தின் முக்கிய அம்சம், கதாநாயகி ஜெயலலிதாவுக்கும், மாஸ்டர் சேகர் நடித்த அனாதை குழந்தைக்கும் இடையிலான பாசப் பிணைப்பாகும். 

 

அந்தக் கிராமத்தின் விளிம்பில் ஒரு பாழடைந்த சத்திரம் இருந்தது. மழையும் காற்றும் அந்தச் சத்திரத்தின் சுவர்களை அரித்துக்கொண்டிருந்த ஒரு நள்ளிரவில் கதை தொடங்குகிறது. ஆனந்தன் என்னும் சிறுவன் அந்தச் சத்திரத்தின் ஒரு மூலையில் சுருண்டு கிடந்தான். அவனுக்குத் தாய் தந்தை கிடையாது. இந்த உலகம் அவனுக்கு அறிமுகப்படுத்திய முதல் சொல் அனாதை என்பதுதான். பசியால் அவனது வயிறு ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. குளிரில் அவனது உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. அந்தச் சிறுவனின் கண்கள் எதையோ தேடிக்கொண்டிருந்தன. அன்பிற்காக ஏங்கும் அந்தக் கண்கள் பார்க்கும் எவரையும் கலங்கச் செய்யும். ஆனந்தன் அந்தச் சத்திரத்திலிருந்து எழுந்து மெல்ல வீதிக்கு வந்தான். வீதியில் விளக்குகள் அணைந்திருந்தன. பணக்காரர்கள் தங்கள் மெத்தை வீடுகளில் உறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் இந்தச் சிறுவனுக்கு ஒரு பிடி சோறு போடுவதற்கு யாரும் முன்வரவில்லை. ஒரு சிறிய உணவகத்தின் முன்னே நின்றுகொண்டு அங்கிருந்த எச்சில் இலைகளை அவன் பார்த்தபோது அவனது கண்கள் கசிந்தன. இதுதான் அந்தச் சிறுவனின் அன்றாட வாழ்க்கை. 

அதே ஊரில் பிஜிலி என்ற ஒரு இளம்பெண் இருந்தாள். அவள் பெயர் பிஜிலி ஆனால் அவளது உள்ளம் மிகவும் மென்மையானது. அவளும் ஒரு நாடோடியைப் போன்றவள்தான். ஆடல் பாடல் என்று ஊர் ஊராகச் சென்று பிழைப்பவள். ஒரு நாள் இரவு வீதியில் அழுதுகொண்டிருந்த ஆனந்தனை பிஜிலி பார்க்கிறாள். அவளது இதயம் துடித்தது. ஒரு அனாதைச் சிறுவனின் வலியை அவளால் உணர முடிந்தது ஏனெனில் அவளும் இந்தச் சமூகத்தால் ஒதுக்கப்பட்டவள்தான். அவள் அந்தச் சிறுவனைத் தூக்கி அணைத்துக் கொள்கிறாள். அன்று முதல் ஆனந்தனுக்கு ஒரு தாய் கிடைத்துவிட்டாள். பிஜிலி ஆனந்தனைத் தனது தம்பியாக மகனாகப் பாவித்துப் பராமரிக்கிறாள். அவனுக்கு உணவு ஊட்டி அவனது அழுக்கைப் போக்கி அவனை ஒரு அழகிய சிறுவனாக மாற்றுகிறாள். அந்தச் சிறுவனின் சிரிப்பு பிஜிலியின் வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய வெளிச்சத்தைக் கொண்டுவருகிறது. 

இருப்பினும் அவர்களது வாழ்க்கை அவ்வளவு எளிதாக இருக்கவில்லை. அந்த ஊரில் இருந்த கயவர்கள் மற்றும் அதிகார வர்க்கத்தினர் இந்தத் தூய்மையான உறவைக் கொச்சைப்படுத்தினார்கள். ஒரு நாடோடிப் பெண்ணும் ஒரு அனாதைச் சிறுவனும் ஒன்றாக இருப்பதைச் சமூகம் சந்தேகக் கண்ணோடு பார்த்தது. குறிப்பாக அந்த ஊரின் செல்வாக்குமிக்க மனிதர்கள் பிஜிலியின் அழகின் மீது ஆசை கொண்டார்கள். அவளைத் தங்கள் வசப்படுத்த முயன்றார்கள். ஆனால் பிஜிலி ஒரு சிறுத்தை போல அவர்களை எதிர்த்தாள். அவளுக்குத் துணையாக ஆனந்தன் இருந்தான். ஆனந்தன் சிறிய சிறுவனாக இருந்தாலும் பிஜிலிக்காக எதையும் செய்யத் துணிந்தான். ஒரு முறை பிஜிலியை ஒரு கும்பல் கடத்த முயன்றபோது ஆனந்தன் ஒரு கல்லை எடுத்து எறிந்து அவர்களைத் தடுத்தான். அந்தச் சிறிய கரங்களுக்குள் அத்தனை வீரம் ஒளிந்திருந்தது. 

கதையின் மற்றொரு பக்கம் ஒரு பெரிய செல்வந்தர் இருந்தார். அவருக்குத் தனது வாரிசு காணாமல் போன ஒரு பெரும் துயரம் இருந்தது. அந்தச் செல்வந்தரின் வீட்டில் வேலை செய்பவர்கள் சொத்துக்காகச் சூழ்ச்சி செய்துகொண்டிருந்தார்கள். அந்தச் செல்வந்தரின் காணாமல் போன மகன் உண்மையில் இந்த ஆனந்தன் தான் என்பது ஒரு பெரிய ரகசியமாக இருந்தது. ஆனால் ஆனந்தனுக்கோ பிஜிலிக்கோ இது தெரியாது. அவர்கள் ஏழ்மையில் இருந்தாலும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தார்கள். பிஜிலி காசுக்காக ஆடும்போது ஆனந்தன் தாளம் போடுவான். அவர்களின் ஆட்டத்தைப் பார்த்து மக்கள் கைதட்டுவார்கள். ஆனால் அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் சொற்ப காசு அவர்களின் பசியைப் போக்கப் போதுமானதாக இல்லை. ஒரு நாள் பிஜிலி நோய்வாய்ப்படுகிறாள். அவளுக்கு மருந்து வாங்கக் கூட காசு இல்லை. ஆனந்தன் தெருத்தெருவாகச் சென்று பிச்சை எடுக்கிறான். யாரும் காசு போடவில்லை. இறுதியில் ஒரு பெரிய மனிதரிடம் சென்று காலில் விழுந்து கெஞ்சுகிறான். அவர் அவனை உதைத்துத் தள்ளுகிறார். அந்தத் தழும்புகளை மறைத்துக்கொண்டு ஆனந்தன் ஒரு மருத்துவரின் வீட்டிற்குச் சென்று கண்ணீர் விடுகிறான். அந்த மருத்துவர் இரக்கம் கொண்டு பிஜிலியை வந்து பார்க்கிறார். 

பிஜிலி மெல்ல குணமடைகிறாள். ஆனால் ஊரில் இருந்த கயவர்களின் தொல்லை அதிகமானது. அவர்கள் பிஜிலியின் நடத்தை மீது பழி சுமத்தினார்கள். ஆனந்தனை அவளிடமிருந்து பிரிக்கச் சூழ்ச்சி செய்தார்கள். ஒரு நாள் காவல்துறை பிஜிலியைத் தவறான குற்றம் சுமத்தி அழைத்துச் செல்கிறது. ஆனந்தன் காவல் நிலையத்திற்குப் பின்னால் அழுதுகொண்டே ஓடுகிறான். பிஜிலி கம்பிகளுக்குப் பின்னால் இருந்து அவனைப் பார்க்கிறாள். அவளது கண்கள் குளம் போலத் தேங்கியிருந்தன. ஆனந்தன் அந்தப் பெரிய ஊரில் மீண்டும் அனாதையாக நிற்கிறான். அவன் பிஜிலியைத் தேடி அலைகிறான். ஒவ்வொரு மனிதரிடமும் தனது அக்காவைக் கேட்கிறான். யாரும் பதில் சொல்லவில்லை. இறுதியில் ஒரு பெரிய மாளிகையின் வாசலில் அவன் அமர்கிறான். அதுதான் அவனது தந்தை வீடு என்பது அவனுக்குத் தெரியாது. 

அந்த மாளிகையின் உரிமையாளர் ஆனந்தனின் முகத்தைப் பார்க்கிறார். அவருக்கு ஏதோ ஒரு பழைய நினைவு வந்து போகிறது. ஆனந்தனின் கழுத்தில் இருந்த ஒரு சிறிய அடையாளத்தை வைத்து அவர் அவன் தனது மகன் என்று சந்தேகப்படுகிறார். ஆனால் அந்த வீட்டில் இருந்த வில்லன்கள் இதைத் தடுக்கிறார்கள். அவர்கள் ஆனந்தனை அடித்துத் துரத்துகிறார்கள். ஆனந்தன் மீண்டும் வீதிக்கு வருகிறான். சிறையிலிருந்து வெளிவந்த பிஜிலி தனது தம்பியைத் தேடி அலைகிறாள். ஒரு இரயில் நிலையத்தில் இருவரும் சந்தித்துக்கொள்கிறார்கள். அந்தச் சந்திப்பு பார்ப்பவர்களின் நெஞ்சை உருக்கும் காட்சியாக இருந்தது. ஆனந்தன் ஓடிச் சென்று பிஜிலியைத் தழுவிக்கொள்கிறான். பிஜிலி அவனை முத்தமிடுகிறாள். அவர்களின் கண்ணீர் கங்கையாக ஓடுகிறது. 

வில்லன்கள் மீண்டும் பிஜிலியைத் துன்புறுத்தத் தொடங்குகிறார்கள். பிஜிலி ஒரு மிகப்பெரிய தியாகத்தைச் செய்யத் துணிகிறாள். ஆனந்தன் ஒரு நல்ல இடத்தில் வளர வேண்டும் என்பதற்காக அவனை அந்தச் செல்வந்தர் வீட்டில் சேர்த்துவிட முயல்கிறாள். ஆனால் ஆனந்தன் பிஜிலியை விட்டு வர மறுக்கிறான். எனக்கு மாளிகை வேண்டாம் எனக்கு என் அக்கா போதும் என்று அவன் கதறுகிறான். இறுதியில் வில்லன்களின் சதி முறியடிக்கப்படுகிறது. பிஜிலி தனது உயிரைப் பணையம் வைத்து ஆனந்தனின் உண்மையான அடையாளத்தை நிரூபிக்கிறாள்.

 

ஆனந்தன் தனது தந்தையுடன் இணைகிறான். ஆனால் பிஜிலி அவரிடமிருந்து பிரிந்து செல்கிறாள். ஒரு அனாதை சிறுவனுக்கு வாழ்வு கொடுத்த அந்தத் தேவதை மீண்டும் தனது நாடோடி வாழ்க்கையைத் தொடங்குகிறாள். ஆனந்தன் மாளிகையின் உப்பரிகையில் நின்று அவளைப் பார்த்து அக்கா என்று அழைக்கிறான். பிஜிலி திரும்பிப் பார்த்து ஒரு புன்னகையைச் சிந்துகிறாள். அந்தப் புன்னகையில் உலகத்தின் அனைத்து அன்பும் பொதிந்திருந்தது. அனாதை ஆனந்தன் இப்போது அனாதை இல்லை அவனுக்கு ஒரு பெரிய குடும்பம் கிடைத்துவிட்டது ஆனால் பிஜிலி கொடுத்த அந்தப் பாசத்திற்கு ஈடு இணை எதுவுமே இல்லை என்று கதை ஒரு உணர்ச்சிகரமான முடிவை எட்டுகிறது.